تفاوت آموزش موسیقی به کودک و بزرگسال در چیست؟

هنگام انتخاب آموزشگاه، والدین معمولاً می پرسند «مدرس چقدر خوب می نوازد؟» سؤال مهم تر این است: «چقدر بلد است به کودک یاد بدهد؟»

تفاوت اول: مسیر یادگیری

بزرگسال از راه فهمیدن یاد می گیرد. به او توضیح می دهید که این نت چنگ است و کششش نصف سیاه است؛ او می فهمد و اجرا می کند.

کودک از راه انجام دادن یاد می گیرد. باید ریتم را با پایش راه برود، با دستش بزند و با صدایش بخواند — و تازه بعد از آن، اسم و نماد آن را یاد بگیرد. توضیح کلامی برای کودک هفت ساله، تقریباً بی اثر است.

تفاوت دوم: طول تمرکز

یعنی یک جلسهٔ ۴۵ دقیقه ای برای کودک هفت ساله، باید شامل چهار تا پنج فعالیت متفاوت باشد. مدرسی که ۴۵ دقیقه پشت پیانو می نشیند و یک قطعه کار می کند، در واقع ۳۵ دقیقهٔ آن را از دست می دهد.

تفاوت سوم: منبع انگیزه

بزرگسال خودش تصمیم گرفته موسیقی یاد بگیرد؛ دلیلش را می داند و پول می دهد. کودک را آورده اند. این تفاوت بنیادی است.

در نتیجه، برای کودک، لذت جلسه خودش بخشی از برنامهٔ آموزشی است — نه یک ویژگی جانبی. کلاسی که کودک از آن لذت نمی برد، حتی اگر از نظر فنی عالی باشد، شکست خورده است.

تفاوت چهارم: بازخورد

به بزرگسال می گویید «مچت را پایین تر بیاور» و او اصلاح می کند. کودک اغلب حتی متوجه نمی شود مچش کجاست. برای او باید:

• از تشبیه استفاده کرد («انگار یه توپ کوچیک تو دستته»)
• نشان داد نه گفت
• گاهی مستقیم و با اجازه، دست را در وضعیت درست قرار داد
• یک نکته در هر جلسه، نه پنج نکته

تفاوت پنجم: نقش خانواده

بزرگسال خودش تمرین می کند. برای کودک، ساختار تمرین را خانواده می سازد. به همین دلیل، مدرس کودک باید بخشی از انرژی اش را صرف آموزش دادن به والدین کند: چه زمانی، چقدر، و چطور.

چه سؤالی از آموزشگاه بپرسیم؟

1. چند سال است به کودکان تدریس می کنید؟
2. یک جلسهٔ ۴۵ دقیقه ای برای کودک ۷ ساله چه ساختاری دارد؟
3. اگر کودک وسط کلاس خسته شد چه می کنید؟
4. چه اطلاعاتی بعد از هر جلسه به والدین می دهید؟

پاسخ به این سؤال ها، تخصص کودک محور را نشان می دهد.

برای دیدن ساختار کلاس های ما از نزدیک، یک جلسهٔ آشنایی رایگان رزرو کنید.