هفت باور غلط رایج دربارهٔ آموزش موسیقی کودک

بعضی جمله ها آن قدر تکرار شده اند که دیگر کسی در درستی شان شک نمی کند. اما همین جمله ها گاهی باعث می شوند خانواده ای تصمیم بگیرد فرزندش «به درد موسیقی نمی خورد».

۱. «استعداد موسیقی یا هست یا نیست»

واقعیت: آنچه ما «استعداد» می نامیم، در بیشتر موارد نتیجهٔ مواجههٔ زودهنگام است. کودکی که در خانه اش موسیقی زنده شنیده و بازی ریتمیک کرده، در پنج سالگی «بااستعداد» به نظر می رسد. کودکی که این تجربه را نداشته، نه. تفاوت در ژن نیست، در تاریخچه است.

بله، تفاوت های فردی وجود دارد — اما آستانهٔ لازم برای یادگیری موسیقی، بسیار پایین تر از چیزی است که تصور می شود.

۲. «بعد از ۸ سالگی دیگر دیر است»

واقعیت: برای رسیدن به سطح حرفه ای در برخی سازها، شروع زودهنگام مزیت دارد. اما برای یادگیری موسیقی به معنای واقعی، هیچ سنی دیر نیست. کودک ۱۱ ساله سریع تر مفهوم را می فهمد، منطقی تر تمرین می کند و می تواند خودش برنامه ریزی کند.

آنچه با سن تغییر می کند، روش است نه امکان.

۳. «موسیقی وقت درس را می گیرد»

واقعیت: با برنامهٔ درست (یک جلسه در هفته، ۱۵ دقیقه تمرین روزانه)، موسیقی حدود دو ساعت در هفته می گیرد. در ازای آن، مهارت تمرین منظم و توجه پایدار ساخته می شود که مستقیماً به درس منتقل می شود.

مشکل زمانی پیش می آید که موسیقی به برنامه ای فشرده اضافه شود — که آن هم مشکل برنامه ریزی است نه موسیقی.

۴. «گوش دادن به موسیقی کلاسیک بچه را باهوش می کند»

واقعیت: این ادعا (که با نام «اثر موتزارت» شناخته می شود) بسیار بزرگ نمایی شده است. آنچه اثر واقعی دارد، نواختن است نه شنیدن منفعل. پخش موسیقی کلاسیک در اتاق کودک، هیچ معجزه ای نمی کند.

۵. «اول باید نت یاد بگیرد»

واقعیت: ترتیب طبیعی یادگیری، از تجربه به نماد است، نه برعکس. کودک ابتدا باید موسیقی را بشنود و اجرا کند، سپس ببیند چگونه نوشته می شود. شروع با نت خوانی، رایج ترین دلیل دلزدگی کودکان در ماه های اول است.

۶. «ساز گران تر یعنی یادگیری بهتر»

واقعیت: آنچه اهمیت دارد تناسب است نه قیمت. ویولن گران قیمت در اندازهٔ بزرگ تر از دست کودک، بدتر از ویولن ارزان در اندازهٔ درست است. اولویت ها به ترتیب: اندازهٔ مناسب، کوک بودن، سپس کیفیت ساخت.

۷. «اگر ذوق نداشته باشد، وقت تلف کردن است»

واقعیت: بسیاری از کودکان در ماه های اول بی تفاوت به نظر می رسند و بعد از شش ماه ناگهان علاقه مند می شوند. علاقه اغلب نتیجهٔ توانمندی است، نه پیش شرط آن. کودک وقتی احساس می کند در کاری خوب است، به آن علاقه مند می شود.

یک جمع بندی کوتاه

پیش از قضاوت دربارهٔ استعداد فرزندتان، به او فرصت مواجهه بدهید. تست استعداد ما یک ارزیابی اولیه و بدون قضاوت ارائه می دهد و جلسهٔ آشنایی رایگان فرصتی است تا واکنش واقعی کودک را ببینید.